تداوم زیست محیطی میکروپلاستیک ها به عنوان یکی از بحرانی ترین چالش های اکولوژیکی عصر مدرن پدیدار شده است. در حالی که توجه عمومی اغلب بر زباله‌های پلاستیکی در مقیاس بزرگ متمرکز می‌شود، بررسی سیستماتیک ادبیات آکادمیک اخیر نشان می‌دهد که ریزش میکروپلاستیک‌ها از بسته‌های پلی‌پروپیلن (PP) یک عامل مهم، اما اغلب نادیده گرفته می‌شود، که در آلودگی میکروپلاستیک جهانی نقش دارد. پلی پروپیلن به دلیل مقاومت عالی در برابر خستگی و خواص آب بندی، استاندارد صنعتی برای درپوش های نوشیدنی است. با این حال، اقدامات مکانیکی که این درپوش‌ها را عملکردی-پیچان، باز و بسته می‌کند-همان نیروهایی هستند که در تولید قطعات پلاستیکی میکروسکوپی نقش دارند.
مکانیسم تخریب این بسته‌ها عمدتاً توسط ترکیبی از سایش مکانیکی و هوازدگی محیطی انجام می‌شود. هنگامی که مصرف کننده یک کلاهک را باز می کند، اصطکاک بین رزوه های داخلی درپوش و گردن بطری یا کارتن باعث سایش میکروسکوپی می شود. در طول چرخه عمر محصول، این استرس مکانیکی مکرر قطعات ریز پلیمری را از بین می برد. این فرآیند به طور قابل توجهی با تخریب اکسیداتیو{3}}عکس تشدید می شود. وقتی کلاهک‌های PP در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) قرار می‌گیرند-چه در حین ریختن زباله در فضای باز یا در هنگام شناور بودن روی سطح اقیانوس-زنجیره‌های پلیمری دچار بریدگی می‌شوند و مواد را شکننده می‌کنند. مطالعاتی که از طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FTIR) استفاده می‌کنند، تأیید کرده‌اند که کلاهک‌های PP کهنه شده با اشعه ماوراء بنفش{9}}در مقایسه با نمونه‌های قدیمی‌شان، حجم قابل‌توجهی بیشتری از میکروپلاستیک‌ها را تحت تنش مکانیکی آزاد می‌کنند.
علاوه بر این، فرآیند بازیافت خود به عنوان یک کاتالیزور ناخواسته برای ریزش میکروپلاستیک عمل می کند. در طی بازیافت صنعتی کارتن‌ها و بطری‌های نوشیدنی، درپوش‌ها در معرض شستشوی شدید داغ و جداسازی{1}} بر اساس اصطکاک قرار می‌گیرند. این تصفیه مکانیکی تهاجمی درپوش ها را آسیاب می کند و دوغابی از ذرات میکروپلاستیک را آزاد می کند که می تواند به اندازه کافی کوچک باشد تا از سیستم های تصفیه فاضلاب عبور کند. یک تحلیل جامع نشان می‌دهد که اندازه این ذرات ریخته‌شده متفاوت است، اما بخش قابل‌توجهی در محدوده زیر{6}20 میکرون قرار می‌گیرد، که تشخیص و حذف آنها از محیط را به‌ویژه دشوار می‌کند. پرداختن به این موضوع نیازمند رویکردی دوگانه است: توسعه فرمول‌های PP مقاوم‌تر در برابر سایش که انعطاف‌پذیری را حتی پس از قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش حفظ می‌کنند، و طراحی‌های نخ مهندسی که اصطکاک سطح را در حین استفاده به حداقل می‌رسانند.
