درک تأثیرات زیست‌محیطی کلاهک نوشیدنی مستلزم دیدی جامع از کل چرخه عمر آن است، از استخراج مواد خام تا تخریب نهایی-یا فقدان- آن در محیط. سفر با فاز تولید آغاز می‌شود، جایی که رزین پلی پروپیلن از سوخت‌های فسیلی از طریق انرژی-فرایندهای پالایش و پلیمریزاسیون فشرده مشتق می‌شود. این مرحله ردپای کربن اولیه کلاهک را مشخص می کند. پس از تولید، کلاهک ها به کارخانه های پرکننده منتقل می شوند، روی نوشیدنی ها اعمال می شوند و در سطح جهانی توزیع می شوند. در حالی که مرحله استفاده عملکردی کلاهک نسبتا کوتاه است، زندگی پس از مرگ محیطی آن می تواند قرن ها طول بکشد.
هنگامی که یک نوشیدنی مصرف می شود، درپوش وارد جریان زباله می شود. در حالت ایده آل، جمع آوری و بازیافت می شود. با این حال، به دلیل اندازه کوچک، کلاهک ها اغلب در طول فرآیند مرتب سازی در تأسیسات بازیابی مواد (MRFs) گم می شوند یا به عنوان بستر دور ریخته می شوند. هنگامی که کلاهک های PP وارد محیط طبیعی می شوند، تحت یک فرآیند تخریب کند و پیچیده قرار می گیرند. برخلاف مواد زیست تخریب پذیر که توسط میکروارگانیسم ها تجزیه می شوند، پلی پروپیلن تحت تخریب نوری قرار می گیرد. نور خورشید زنجیره های طولانی پلیمری را به قطعات کوچکتر و کوچکتر می شکند، اما پلاستیک را به ترکیبات طبیعی بی ضرر تبدیل نمی کند.
این تکه تکه شدن منجر به انتقال از ماکرو-پلاستیک به میکروپلاستیک و در نهایت نانوپلاستیک می‌شود. با هوا شدن کلاهک، شکننده شده و ترک می خورد و ذرات را در خاک و آب آزاد می کند. تحقیقات اخیر حتی میکروپلاستیک های پلی پروپیلن را در بافت های اسکلتی و مغز استخوان انسان شناسایی کرده است که پتانسیل انباشته زیستی هشدار دهنده این آلاینده های پایدار را برجسته می کند. در محیط های دریایی، این قطعات می توانند سال ها شناور باشند و مسافت های زیادی را از طریق جریان های اقیانوسی طی کنند. چرخه عمر یک درپوش نوشیدنی واقعاً به پایان نمی رسد. این فقط به یک آلاینده فراگیر تبدیل می شود که به اکوسیستم ها و زنجیره های غذایی نفوذ می کند. این واقعیت بر نیاز فوری به یک رویکرد اقتصاد دایره ای تأکید می کند، که در آن کلاهک ها نه تنها برای عملکرد، بلکه برای بازیابی کامل و در نهایت، تجزیه زیستی ایمن طراحی شده اند.
